H Ομερτά του Covid
«Αλλά νά μη ξαναπάς με κανέναν άλλον εναντίον της Οικογένειας».
Του Nick Hudson
Είναι τετριμμένο να σημειωθεί ότι η αυστηρότητα των lockdown δεν είχε καμία σχέση με το επίπεδο των επίσημων θανάτων από τη Covid που βιώσαν οι χώρες σε όλο τον κόσμο ή οι κομητείες σε μια χώρα κ.λπ. Από τότε που η ομάδα PANDA το παρατήρησε αυτό για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2020, εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα μέσω ποικίλων αναλύσεων.
Έχει χυθεί πολύ μελάνι σε μια προσπάθεια να εξηγηθεί γιατί οι χώρες είχαν τόσο πολύ διαφορετικές εμπειρίες. Ναι, το ποσοστό των ηλικιωμένων σε έναν πληθυσμό ήταν ένας σημαντικός παράγοντας. Ήταν προφανές από τον Μάρτιο του 2020 ότι η Covid αποτελούσε αμελητέο κίνδυνο για οποιονδήποτε ήταν κάτω των 70 ετών που ήταν έστω και αμυδρά υγιής. Ναι, η παχυσαρκία ήταν ένας παράγοντας, αλλά μάλλον όχι καθοριστικός. Τα υπέρβαρα άτομα υπερεκπροσωπούνται μεταξύ των θανάτων από Covid σε σχέση με το μερίδιό τους στον γενικό πληθυσμό, αλλά ομοίως υπερεκπροσωπούνται μεταξύ των θανάτων εκτός της Covid. Αυτή η παρατήρηση υποδηλώνει έντονα έναν μικρότερο αιτιολογικό ρόλο για τη Covid όσον αφορά τους πλεονάζοντες θανάτους τα τελευταία χρόνια.
Ο συνάδελφός μου στην ομάδα PANDA, Jonathan Engler, έγραψε ένα εξαιρετικό άρθρο την περασμένη εβδομάδα, διευρύνοντας τον βαθμό στον οποίο οι πλεονάζοντες θάνατοι μπορεί να ωθήθηκαν πολύ περισσότερο από την πολιτική απάντηση στη Covid παρά από τον ίδιο τον SARS-CoV-2. Είναι δύσκολο να κατασκευαστεί μια εναλλακτική εξήγηση πάνω στα γεγονότα που εκθέτει, η οποία να μην ακυρώνεται άμεσα από ένα ή άλλο σημείο δεδομένων ή από τη στατιστική παρατήρηση. Οι αιτιώδεις μηχανισμοί που προτείνει είναι απολύτως εύλογοι.
Η περίπτωση της Γερμανίας είναι ενδεικτική μιας τάσης που παρατηρείται σε πολλές χώρες. Για το 2020, το Έτος της “Μεγάλης Πανούκλας”, η Γερμανία δεν υπέστη υπερβάλλουσα θνησιμότητα. Το 2021, το Έτος του “Μεγάλου Εμβολίου¨”, υπέστη σημαντική υπερβάλλουσα θνησιμότητα, και ωστόσο ακόμα υψηλότερη υπερβάλλουσα θνησιμότητα το 2022, το Έτος της “Μεγάλης Αναμνηστικής Δόσης”. Είναι απολύτως εύλογο ότι μέρος αυτής της υπερβάλλουσας θνησιμότητας οφείλεται στην ώθηση του εμβολιασμού. Πρόσφατο έγγραφο που δημοσιεύθηκε από αρκετούς «γίγαντες της επιδημιολογίας» πρότεινε ότι με βάση τα δεδομένα των κλινικών δοκιμών, εμφανίζονταν σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα με ρυθμό αρκετές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερου από τα προηγούμενα εμβόλια που θεωρούνταν ήδη ως μη ασφαλή. Επομένως, για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που έχουν λάβει το εμβόλιο, κάθε ένεση αντιπροσωπεύει μια καθαρή βλάβη, η οποία όσον αφορά τα δεδομένα του πραγματικού κόσμου υποδηλώνει ότι κλιμακώνεται επιπλέον με κάθε πρόσθετη «ενισχυτική» δόση. Η εκτίμηση των 500 θανάτων ανά εκατομμύριο εμβολιασμούς είναι πιθανώς αντιπροσωπευτική των απόψεων ενός τμήματος των επιστημόνων που δεν έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα, δηλαδή εκείνων των λίγων των οποίων η αμοιβή ή η θεσμική χρηματοδότηση δεν προέρχεται από οντότητες που κερδίζουν μια περιουσία από το τσίρκο του εμβολιασμού. Τα λεγόμενα εμβόλια θα έπρεπε να έχουν αντενδείξεις σχεδόν σε όλους, πόσο μάλλον να μην επιβάλλονται.
Ωστόσο, υπάρχουν χώρες με υψηλά ποσοστά εμβολιασμού που δεν έχουν υποστεί τόσο υψηλή υπερβάλλουσα θνησιμότητα, με αξιοσημείωτο παράδειγμα η Σουηδία. Ως εκ τούτου, τα εμβόλια μπορούν να είναι μόνο μέρος της εξήγησης για το αποτέλεσμα της Γερμανίας. Ευρύτερα χαρακτηριστικά των πολιτικών έναντι της Covid είναι πιθανό να έχουν παίξει πιο σημαντικό ρόλο. Αν και είναι αναμφισβήτητο ότι οι υποχρεωτικότητες των εμβολίων και ο εξαναγκασμός, ειδικά σε ένα περιβάλλον που στερείται κάθε εύλογη ενημερωμένη συναίνεση συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις του Κώδικα της Νυρεμβέργης, ωστόσο το πραγματικό έγκλημα στην απάντηση της κρίσης της Covid ήταν τα lockdown. Με τα επίπεδα φυσικής ανοσίας κατά του SARS-CoV-2 στον πληθυσμό χωρίς τα εμβόλια να είναι τόσο υψηλά όσο αναμφίβολα παραμένουν και μέχρι τώρα, εκτός κι αν υπάρχει εκτεταμένη μακροπρόθεσμη βλάβη του εμβολίου ή εκτεταμένη εκδήλωση ενός φαινομένου όπως το αρχικό αντιγονικό αμάρτημα (OAS), τότε είναι πιθανό ότι η αναπτυσσόμενη θνησιμότητα και οι μελλοντικές αναλύσεις θα χαρακτηρίσουν τα lockdown ως τη μεγαλύτερη παρωδία στην υστερία της Covid, με το πρόγραμμα μαζικού εμβολιασμού να έρχεται 2ο, αν όχι για λόγους υγείας, τότε σίγουρα για την περιττή και αδικαιολόγητη μεταφορά πλούτου από τους πολίτες σε ένα μικρό αριθμό εταιρειών.
Ωστόσο, τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο που ελέγχονται ή τουλάχιστον χρηματοδοτούνται από τους μικροπωλητές των εμβολίων, υποστηρίζουν μια συνεχιζόμενη omertà όταν πρόκειται για όλα αυτά τα ζητήματά. Κανένας δεν ανέφερε τη διαρροή από πληροφοριοδότες στην οποία ένα μυστικό βίντεο συνάντησης του Υπουργείου Υγείας του Ισραήλ («MoH») αποκάλυψε ότι το Ισραήλ είχε πει ψέματα στον κόσμο όταν ανέφερε ότι η πειραματική γονιδιακή θεραπεία σε ολόκληρο τον πληθυσμό είχε αποδειχθεί ότι ήταν ασφαλής. Πολλές χώρες βασίστηκαν στις αναφορές του Ισραήλ ως αιτιολόγηση για την παραγγελία τεράστιων ποσοτήτων εμβολίων που τώρα δε χρησιμοποιούνται, με τη πιο ακραία περίπτωση να είναι ίσως ήταν ο Καναδάς, ο οποίος παρήγγειλε 12 δόσεις ανά πολίτη.
Ομοίως, κανένας δεν αναφέρθηκε σε μια πρόσφατη μελέτη που προέρχεται από αναμφισβήτητα δεδομένα τριμήνων που πού είναι υπέρ του εμβολιασμού, η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για κάθε νοσηλεία Covid που αποτρέπεται σε νεαρούς ενήλικες που δεν είχαν μολυνθεί προηγουμένως, θα συμβούν 18 έως 98 σοβαρές ανεπιθύμητες παρενενέργειες. Ή σε μια πρόσφατη δημοσίευση στο New England Journal of Medicine που υποδηλώνει ότι η αποτελεσματικότητα του εμβολίου της Pfizer για τη Covid γίνεται αρνητική εντός πέντε μηνών και ότι το εμβόλιο μπορεί κάλλιστα να καταστρέφει την προστασία από τη φυσική ανοσία. Ή για το γεγονός ότι η Δανία έχει σταματήσει να προσφέρει εμβόλια σε άτομα κάτω των 50 ετών και το Ηνωμένο Βασίλειο στην ηλικιακή ομάδα από 5-11 ετών, λόγω της σημαντικής υπερβάλλουσας θνησιμότητας.
Αυτή η omertà δεν είναι κάτι καινούργιο. Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που τα ίδια δημοσιεύματα απέτυχαν να αναφέρουν το γεγονός ότι ο FDA προσπαθούσε να κρατήσει τα δεδομένα που είχε λάβει από την Pfizer μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δηλώνοντας ότι θα δημοσιευτούν στην αρχή μετά από 55 χρόνια, στη συνέχεια μετά από 75 χρόνια, ή όταν ένας ομοσπονδιακός δικαστής αποφανθεί έναντι του FDA ή όλων των δεδομένων που έχουν δημοσιοποιηθεί και από τη στιγμή που καθιστούν απολύτως σαφές ότι το εμβόλιο της Pfizer δε θα έπρεπε ποτέ να έχει λάβει άδεια χρήσης έκτακτης ανάγκης.
Η έκταση αυτής της δημοσιογραφικής αποτυχίας κόβει την ανάσα. Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι μεγάλοι οίκοι μέσων ενημέρωσης χρηματοδοτούνται από φαρμακευτικές εταιρίες σε τέτοιο βαθμό που πρακτικά αδυνατούν —ή σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και έχουν συμφωνήσει να μην το κάνουν— να μεταφέρουν αρνητικές ιστορίες σχετικά με τα προϊόντα τους. Αλλά αυτό δεν μπορεί να ισχύει για όλους. Είναι οι συντακτικές τους ομάδες απλώς πολύ ντροπιασμένες υπό το φως των προηγούμενων απόψεων τους, οι οποίες τώρα θεωρούνται συκοφαντικές; Οι δημοσιογράφοι τους επαναλαμβάνουν το ψέμα περί «ασφαλούς και αποτελεσματικού» τόσο συχνά που έχουν υπνωτιστεί ώστε να το πιστεύουν ακόμα;
Μπορώ να φανταστώ ότι πρέπει να είναι αρκετά δύσκολο να αναγνωρίσουν ότι έπαιξαν ένα ρόλο στη διάπραξη της μεγαλύτερης απάτης στην ιστορία, αλλά μπορεί σίγουρα κάποιος σε μια στιγμή να αποκτήσει την ευσυνειδησία και να βγει έκτος γραμμής;
